Blues pojawił się na obszarach wiejskich południowych Stanów Zjednoczonych, szczególnie w regionie Delty Missisipi. Często wykonywali go wędrowni muzycy, znani jako „śpiewacy bluesowi” lub „bluesmani”, którzy podróżowali od miasta do miasta, dzieląc się swoimi piosenkami. Ci pierwsi muzycy bluesowi używali różnych instrumentów, w tym gitary, harmonijki ustnej i fortepianu.
Teksty piosenek bluesowych zazwyczaj poruszają tematy miłości, straty, biedy i niesprawiedliwości społecznej. Piosenkarze bluesowi często używali metaforycznego języka i symboliki, aby wyrazić swoje emocje i doświadczenia, a ich piosenki często miały strukturę wezwania i odpowiedzi, a publiczność powtarzała określone wersety lub frazy.
Gdy blues zyskał popularność, zaczął rozprzestrzeniać się poza wiejskie obszary południa i na obszary miejskie, takie jak Memphis w stanie Tennessee i Chicago w stanie Illinois. Na początku XX wieku blues ulegał coraz większej komercjalizacji, a wielu muzyków bluesowych, takich jak Robert Johnson, B.B. King i Muddy Waters, zyskało sławę w kraju i za granicą.
Blues wywarł głęboki wpływ na rozwój innych gatunków muzyki amerykańskiej, takich jak jazz, rock and roll i soul. Odegrał także znaczącą rolę w rozwoju kultury i tożsamości Afroamerykanów i do dziś pozostaje ważną częścią amerykańskiego dziedzictwa muzycznego.