Spacer jazzowy opisuje sposób, w jaki muzyk jazzowy wykorzystuje całą rozpiętość gryfu fortepianu lub gitary do budowania progresji akordów i improwizacji. Gracz „chodzi” w górę lub w dół po gryfie instrumentu, grając nuty coraz wyżej i niżej na skali, co pomaga stworzyć dynamiczną i ciekawą melodię lub progresję.
Spacery jazzowe są często wykorzystywane w muzyce jazzowej i bluesowej i można je usłyszeć zarówno w improwizowanych, jak i skomponowanych melodiach. Polegają na graniu po kolei różnych nut akordu, w tym prymy, tercji, kwinty i septymi, zazwyczaj zaczynając od najniższej nuty i przesuwając się w górę. Pozwala to muzykom odkrywać różne brzmienia i tekstury akordów, a także korzystać z bardziej chromatycznych nut i rozszerzonych harmonii.
Spacery jazzowe można też potraktować jako przejścia przejściowe, łączące różne części utworu czy utworu. Mogą tworzyć rytmiczne napięcie i płynne poczucie ruchu i często są wykorzystywane do budowania oczekiwań lub łączenia harmonicznych zmian.
Ogólnie rzecz biorąc, spacer jazzowy jest podstawową techniką w muzyce jazzowej, która pozwala zarówno na kreatywność melodyczną, jak i eksplorację harmonii, i jest podstawowym elementem unikalnego brzmienia i stylu jazzu i bluesa.