Wcześni muzycy bluesowi byli głównie wędrownymi wykonawcami, którzy podróżowali od miasta do miasta, występując w lokalnych klubach grających, na plantacjach i w innych miejscach. Często polegali na improwizacji i czerpali inspirację z osobistych doświadczeń, trudów i codziennych obserwacji. Blues służył jako sposób wyrażania emocji, dzielenia się historiami i nawiązywania kontaktu z publicznością poprzez szczere teksty i uduchowione melodie.
Wraz ze wzrostem popularności muzyki bluesowej zaczęła ona wychodzić poza wiejskie korzenie i przedostawać się do obszarów miejskich. Na początku XX wieku miasta takie jak Memphis, St. Louis, Chicago i Nowy Orlean stały się ważnymi ośrodkami muzyki bluesowej. Te ośrodki miejskie przyciągały muzyków bluesowych z różnych regionów, co doprowadziło do pojawienia się odrębnych stylów bluesowych, takich jak blues Delta, blues Piedmont i blues Chicago.
Z biegiem czasu ewoluowało także instrumentarium. Podczas gdy gitara pozostała podstawą, inne instrumenty, takie jak fortepian, perkusja i saksofon, zostały włączone do zespołów bluesowych, tworząc bogatsze i bardziej dynamiczne brzmienie. Muzycy bluesowi zaczęli eksperymentować z różnymi formami muzycznymi, włączając elementy jazzu, ragtime'u i muzyki country.
Blues wywarł głęboki wpływ na amerykańską muzykę i kulturę, kształtując rozwój takich gatunków jak jazz, rock and roll i rytm i blues. W swojej historii muzyka bluesowa służyła jako potężne narzędzie komentarzy społecznych, poruszających takie kwestie, jak bieda, rasizm, miłość i strata.
Dziś muzykę bluesową uznaje się za znaczącą i wpływową formę sztuki, zachowującą bogate tradycje afroamerykańskiego dziedzictwa muzycznego, a jednocześnie stale rozwijającą się i urzekającą publiczność na całym świecie.