Nierzadko zdarza się, że piosenkarze jazzowi włączają do swoich występów interpretacje klasycznego popu, folku, bluesa, a nawet muzyki klasycznej. Na przykład Ella Fitzgerald, uważana za jedną z najwybitniejszych wokalistek jazzowych wszechczasów, miała różnorodny repertuar obejmujący standardy jazzowe, melodie z programów i piosenki pop z ery Great American Songbook.
Śpiewacy jazzowi często reinterpretują te stare melodie, wprowadzając do nich elementy jazzowe, takie jak improwizacja, synkopa i śpiew scat. Ich unikalne techniki wokalne i umiejętności improwizacji pozwalają im wnieść świeżą perspektywę i jazzową wrażliwość do utworów niejazzowych, tworząc nowe i urzekające interpretacje, które wciąż zachowują esencję oryginału.
Wykonując stare utwory z różnych gatunków, śpiewacy jazzowi demonstrują swoją wszechstronność i umiejętność nawiązywania kontaktu z szerszą publicznością. Interpretacje te służą również jako pomost między różnymi stylami muzycznymi, wprowadzając jazz do szerszego spektrum słuchaczy i promując międzykulturowe zrozumienie i uznanie dla różnorodnych tradycji muzycznych.
Zatem tak, piosenkarze jazzowi często śpiewają stare utwory, które nie są oryginalnie jazzowe, prezentując swoje umiejętności wokalne i dodając niepowtarzalny jazzowy akcent utworom z różnych epok i gatunków.