Początkowo taniec jazzowy był w dużej mierze improwizowany i nieformalny, wykonywany na spotkaniach towarzyskich, przyjęciach i występach minstreli. Zawierał skomplikowane rytmy, improwizację, synkopę i polirytmy. Jednakże, gdy zaczął zyskiwać popularność i rozprzestrzeniać się na duże miasta, takie jak Nowy Jork, Chicago i Los Angeles, zaczął zyskiwać większą strukturę i został sformalizowany jako forma tańca.
Na początku XX wieku afroamerykańscy tancerze, performerzy i muzycy zaczęli podróżować po kraju z wodewilami, które jeszcze bardziej przybliżyły taniec jazzowy szerszej publiczności. Znani tancerze, tacy jak Bill „Bojangles” Robinson, Josephine Baker i inni, odegrali znaczącą rolę w popularyzacji tańca jazzowego.
Taniec jazzowy wywarł także wpływ na inne formy tańca, takie jak balet, stepowanie i taniec nowoczesny, co doprowadziło do jego ewolucji i włączenia różnorodnych technik i stylów. Gdy zyskał uznanie, znalazł swoje miejsce w musicalach na Broadwayu, hollywoodzkich filmach i programach telewizyjnych, przyczyniając się do jego popularności w głównym nurcie.
Z biegiem czasu taniec jazzowy przeszedł różne epoki, od jazzu tradycyjnego po jazz swingowy, jazz bebopowy, jazz fusion i jazz współczesny. Dziś jest uznawany za wszechstronny i wyrazisty styl tańca, obejmujący różne formy, od tradycyjnych po bardziej nowoczesne interpretacje, z których każda ma unikalne interpretacje i cechy.