Muzyka jazzowa:
W tym okresie na znaczeniu zyskała muzyka jazzowa, której korzenie sięgają afroamerykańskich i afrykańskich tradycji muzycznych. W dużych miastach kwitły kluby jazzowe i sale taneczne, a kultura jazzowa obejmowała ducha improwizacji, eksperymentowania i wolności słowa.
Zmiany kulturowe i społeczne:
Dekada była świadkiem znaczących zmian w normach i wartościach społecznych. Po wstrząsach społecznych i politycznych I wojny światowej, lata dwudzieste XX wieku przyniosły wzrost nowoczesności i odrzucenie tradycyjnych konwencji. Styl życia podlotów, uosabiany przez modę i zachowanie zrywające z normami społecznymi, był cechą charakterystyczną tamtej epoki.
Ekspresja artystyczna:
Epoka jazzu była okresem rozkwitu sztuki, zwłaszcza literatury i muzyki. Rytmy jazzowe wywarły wpływ na sztuki wizualne i literaturę, inspirując ekspresję artystyczną, która uchwyciła żywotność i energię sceny jazzowej.
Dobrobyt gospodarczy i konsumpcjonizm:
Lata dwudzieste XX wieku to czas wzrostu gospodarczego i dobrobytu, co doprowadziło do zwiększonych wydatków na zajęcia rekreacyjne i rozrywkę. W tym klimacie kwitł jazz, jako popularna forma rozrywki.
Speakeasy i zakaz:
Zakaz, czyli zakaz produkcji, sprzedaży i spożywania alkoholu w Stanach Zjednoczonych, został wprowadzony w 1920 roku. Doprowadziło to do powstania barów, nielegalnych lokali, w których sprzedawano i spożywano alkohol. W tych tajnych miejscach często wykonywano jazz, co przyczyniło się do jego skojarzenia z kulturą Speakeasy.
Przemiany kulturowe:
Lata dwudzieste XX wieku oznaczały przejście od tradycyjnych wartości epoki wiktoriańskiej w stronę bardziej liberalnego, postępowego i hedonistycznego stylu życia. Jazz był postrzegany jako symbol tej zmiany kulturowej i ścieżka dźwiękowa zmieniających się czasów.
Termin „wiek jazzu” oddawał istotę lat dwudziestych XX wieku, charakteryzując go jako okres charakteryzujący się wpływem muzyki jazzowej na kulturę, sztukę, społeczeństwo i styl życia.