Terminu „dyskoteka” po raz pierwszy użyto we Francji w 1881 roku na określenie miejsca, do którego można było posłuchać muzyki zapisanej na płytach gramofonowych i tańczyć do niej. Słowo to zostało później przyjęte w Stanach Zjednoczonych w latach czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku na określenie klubów nocnych odtwarzających nagraną muzykę.
We wczesnych latach siedemdziesiątych w podziemnych klubach gejowskich i afroamerykańskich Nowego Jorku wyłonił się nowy gatunek muzyki zwany „disco”. Muzyka disco charakteryzowała się szybkim tempem, powtarzalnymi bitami i aranżacjami opartymi na syntezatorach. Muzyka szybko zyskała popularność i rozprzestrzeniła się w głównych klubach nocnych i stacjach radiowych w Stanach Zjednoczonych i Europie.
Wraz z rozwojem muzyki disco powstał taniec disco. Taniec disco charakteryzował się płynnymi, improwizowanymi ruchami i naciskiem na pracę partnerską. Tancerze dyskotekowi często nosili wyszukane kostiumy i stroje ozdobione cekinami.
Era disco osiągnęła swój szczyt w połowie lat 70., ale zaczęła podupadać pod koniec lat 70. i na początku 80. Muzykę disco krytykowano za powtarzalność i powierzchowność, a taniec disco był postrzegany jako zbyt ekstrawagancki i seksualny. Sprzeciw wobec disco doprowadził do powstania nowych gatunków muzycznych, takich jak punk rock i nowa fala.
Pomimo spadku popularności, disco pozostaje wpływowym gatunkiem muzyki i tańca. Muzyka disco była samplowana i ponownie wykorzystywana przez artystów z różnych gatunków, a taniec disco jest nadal praktykowany i lubiany przez ludzi na całym świecie.