Scena dyskotekowa kojarzona była z wyjątkową modą i stylem życia, który obejmował buty na platformach, dzwony, brokat i ekstrawaganckie ruchy taneczne. Kluby dyskotekowe, takie jak Studio 54 w Nowym Jorku, stały się popularnymi miejscami spotkań osobistości, celebrytów i ogółu społeczeństwa.
Disco zyskało ogromną popularność od połowy do końca lat 70., a kultowe utwory, takie jak „Stayin' Alive” zespołu Bee Gees, „I Will Survive” Glorii Gaynor i „Le Freak” zespołu Chic, stały się natychmiastowymi hitami. Wpływ gatunku rozprzestrzenił się na cały świat, a muzyka disco stała się synonimem imprez, klubów tanecznych i beztroskiego podejścia.
Jednak pod koniec lat 70. rozpoczął się ostry sprzeciw wobec dyskoteki, a krytycy nazwali ją powtarzalną, powierzchowną i pozbawioną wartości artystycznej. Nastroje te osiągnęły punkt kulminacyjny podczas niesławnej „Disco Demolition Night” w Comiskey Park w Chicago, podczas której zniszczono tysiące płyt disco.
Pomimo ostrej reakcji dyskoteka pozostawiła trwały wpływ na muzykę i kulturę. Jego wpływ można usłyszeć w wielu gatunkach tańca współczesnego i popu, a epokę disco często wspomina się jako czas beztroskiej zabawy, tętniącej życiem mody i ogólnego świętowania życia.