Historia:
Uważa się, że taniec ten powstał w XVIII wieku. Mówi się, że taniec stworzyła grupa rolników, którzy świętowali dobre zbiory. Rolnicy wykorzystali kije bambusowe i gliniane garnki jako rekwizyty, aby stworzyć żywy i pełen energii taniec.
Wydajność:
Taniec jest zazwyczaj wykonywany przez grupę tancerzy i tancerzy. Tancerze noszą kolorowe kostiumy ozdobione koralikami, cekinami i innymi dekoracjami. Tancerze płci męskiej noszą koszulki (koszule), spodnie i kadang-kadang (szaliki), podczas gdy tancerki noszą saya (spódnice), tapis (owinięte wokół szyi) i koszulkę na ramiączkach.
Tancerze noszą rekwizyty, do których zaliczają się bangas (gliniane garnki), salidsidy (bambusowe kije) i palakpak (bambusowe grzechotki). Bangi są wypełnione wodą, a salidsidy służą do uderzania w bangas, tworząc rytmiczny dźwięk. Palakpaki służą do dodania rytmu tańca.
Taniec jest zwykle wykonywany na otwartej przestrzeni, takiej jak plac lub dziedziniec. Tancerze tworzą krąg i poruszają się w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Kroki tańca są dość proste i łatwe do wykonania, co czyni go popularnym wyborem podczas spotkań towarzyskich i wydarzeń społecznych.
Muzyka:
Muzykę do banga-salidsid zazwyczaj gra się na rondalli, czyli tradycyjnym filipińskim zespole smyczkowym. Rondalla składa się z gitary (gitara), bandurrii (mandolina), laud (lutnia) i oktaviny (ukulele). Muzyka jest żywa i optymistyczna, co pomaga stworzyć świąteczną atmosferę.
Znaczenie kulturowe:
Taniec banga-salidsid jest ważną częścią kultury filipińskiej. Jest symbolem bogatej historii i tradycji kraju. Taniec jest często wykonywany na festiwalach i innych specjalnych wydarzeniach i jest popularnym wyborem podczas spotkań towarzyskich i wydarzeń społecznych.