Początki hip hopu były zdominowane przez imprezy blokowe. Były to duże zgromadzenia uliczne, podczas których DJ-e ustawiali gramofony i odtwarzali płyty. Ludzie tańczyli, rapowali i breakdance do muzyki, a atmosfera była zawsze elektryzująca.
Jednym z najważniejszych wczesnych artystów hiphopowych był DJ Kool Herc. Hercowi przypisuje się wynalezienie breakbeatu, czyli techniki izolowania przerwy perkusyjnej z płyty, a następnie jej ciągłego powtarzania. Technika ta stworzyła nowe brzmienie, idealne do tańca i szybko stała się podstawą muzyki hip-hopowej.
Innym ważnym wczesnym artystą hiphopowym był Grandmaster Flash. Flash był znany ze swoich innowacyjnych technik DJ-skich i przypisuje się mu wynalezienie podstaw. Scratch to technika przesuwania płyty tam i z powrotem pod igłą w celu uzyskania charakterystycznego dźwięku. Flash wykorzystywał także swoje umiejętności DJ-skie do tworzenia rozbudowanych miksów tanecznych popularnych piosenek, co pomogło spopularyzować muzykę hip hopową.
Na początku lat 80. hip hop zaczął przenosić się z ulic do głównego nurtu. Było to częściowo spowodowane powstaniem wytwórni hiphopowych, takich jak Sugar Hill Records i Def Jam Recordings. Wytwórnie te wydały albumy hiphopowe, które były szeroko dystrybuowane i sprzedawane, a także pomogły udostępnić muzykę hiphopową szerszej publiczności.
W połowie lat 80. hip hop stał się główną siłą w muzyce popularnej. Artyści tacy jak Run-D.M.C., LL Cool J i Beastie Boys odnieśli sukces w mainstreamie, a hip hop był grany w stacjach radiowych i klubach na całym świecie.
Hip hop ewoluował i rozwijał się przez lata, stając się obecnie jednym z najpopularniejszych gatunków muzycznych na świecie. Artyści hiphopowi zdobyli nagrody Grammy, a ich muzyka pojawiła się w filmach i programach telewizyjnych. Hip hop wywarł także duży wpływ na modę, język i kulturę.