1. Fuzja kulturowa: Andaluzja, południowy region Hiszpanii, z którego wywodzi się flamenco, ma bogatą historię różnorodnych wpływów kulturowych, w tym kultury muzułmańskiej, żydowskiej, romskiej (Gitano) i hiszpańskiej. Taniec flamenco mógł powstać w wyniku połączenia tych tradycji kulturowych i odpowiadających im form tanecznych.
2. Wyrażanie tożsamości: W XVIII i XIX wieku, kiedy flamenco nabrało kształtu, niektóre marginalizowane społeczności w Andaluzji, takie jak Romowie i biedni robotnicy, uznawały taniec flamenco za formę ekspresji kulturowej i komunikacji. Pozwoliło im wyrazić swoje zmagania, emocje i doświadczenia w represyjnym środowisku społecznym.
3. Pochodzenie rytualne: Sugerowano, że niektóre elementy flamenco, takie jak klaskanie w dłonie (dłonie) i rytmiczna praca nóg (taconeo), mają rytualne korzenie przodków, które sięgają czasów poprzedzających historię pisaną. Flamenco mogło służyć celom rytualnym podczas uroczystości lub ceremonii duchowych społeczności starożytnych lub rdzennych.
4. Tradycja rozrywkowa: Najwcześniejsze udokumentowane wzmianki o flamenco wspominają o jego obecności w lokalnych tawernach, kawiarniach i miejscach spotkań w celach rozrywkowych. Artyści flamenco wykonywali piosenki, grali na gitarze i tańczyli, aby przyciągnąć publiczność i zyskać popularność.
5. Opowiadanie historii poprzez ruch: Taniec flamenco często obejmuje ekspresyjne gesty, misterną pracę nóg i ruchy ciała, które opowiadają historie lub przekazują określone emocje i doświadczenia. Stało się narzędziem dla performerów do artystycznego i emocjonalnego wyrażania się poprzez ruch.
Chociaż teorie te rzucają światło na możliwe przyczyny powstania tańca flamenco, należy zauważyć, że jego prawdziwe pochodzenie jest złożone i prawdopodobnie stanowi kombinację wielu czynników i wpływów, które zbiegły się w czasie w Andaluzji.