1. Muzyka i choreografia: Auralność w tańcu jest ściśle powiązana z akompaniamentem muzycznym. Choreografowie często ściśle współpracują z muzykami lub kompozytorami, aby stworzyć harmonijną relację między ruchem a muzyką. Taniec może być zsynchronizowany z rytmem i melodią muzyki, może też stanowić wyzwanie lub dialog ze strukturą muzyczną.
2. Muzyczność: Tancerze muszą mieć silne poczucie muzykalności, aby skutecznie interpretować i wyrażać emocje, niuanse i dynamikę muzyki poprzez swój ruch. Muszą zrozumieć, w jaki sposób muzyka osiąga crescendo, decrescendo i zmienia tempo oraz w jaki sposób te muzyczne zmiany mogą wpłynąć na ich choreografię.
3. Interpretacja: Auralność obejmuje także interpretację muzyki przez tancerzy. Choreograf może zapewnić ramy lub koncepcję, ale każdy tancerz wnosi do ruchu własną, indywidualną interpretację, na którą wpływa jego osobiste rozumienie muzyki.
4. Tymczas i rytmy: Auralność wymaga od tancerzy doskonałego wyczucia czasu i rytmu, aby wykonywać swoje kroki w synchronizacji z muzycznymi uderzeniami i rytmami. Stwarza to poczucie płynności, dokładności i synchronizacji w przedstawieniu tanecznym.
5. Doświadczenie odbiorców: Auralność w tańcu poprawia ogólne wrażenia publiczności. Połączenie ruchu i muzyki oddziałuje zarówno na zmysły wzroku, jak i słuchu, tworząc wielozmysłowe i wciągające przedstawienie, które może wywołać reakcje emocjonalne i przenieść widzów w świat tańca.
Ogólnie rzecz biorąc, auralność w tańcu podkreśla wzajemne oddziaływanie muzyki i ruchu, pozwalając tancerzom wyrazić siebie artystycznie i nawiązać kontakt z publicznością na wielu poziomach.