Wraz z rozwojem cywilizacji różne kultury stworzyły własne, odrębne style muzyki tanecznej. Na przykład w starożytnym Egipcie muzyka i taniec stanowiły integralną część ceremonii i świąt religijnych. W Indiach taniec był postrzegany jako forma sztuki sakralnej i często wykorzystywano go do opowiadania historii lub przekazywania ważnych wiadomości.
W średniowieczu muzyka taneczna zaczęła zyskiwać bardziej świecką rolę. Wykonywano ją na balach dworskich i innych imprezach towarzyskich, zyskując coraz większą popularność wśród zwykłych ludzi. W epoce renesansu muzyka taneczna stała się jeszcze bardziej wyrafinowana i zaczęła zawierać elementy z różnych kultur całego świata.
W XVIII wieku muzyka taneczna stała się główną częścią kultury zachodniej. Występowano w teatrach, salach koncertowych i klubach nocnych i cieszyło się dużym zainteresowaniem ludzi w każdym wieku. W XIX wieku muzyka taneczna zaczęła przybierać bardziej nowoczesną formę, a na nią coraz większy wpływ miały nowe technologie, takie jak fonograf i radio.
W XX wieku muzyka taneczna przeszła szereg poważnych zmian. Pojawiły się nowe gatunki, takie jak jazz, blues i rock and roll, a muzyka taneczna stawała się coraz bardziej synkopowana i rytmiczna. Rozwój muzyki elektronicznej drugiej połowy XX wieku wywarł także głęboki wpływ na muzykę taneczną i doprowadził do powstania nowych gatunków, takich jak disco, house i techno.
Dziś muzyka taneczna jest zjawiskiem globalnym, którym cieszą się ludzie w każdym wieku i każdej kulturze. Jest to istotna część przemysłu muzycznego, która stale ewoluuje i zmienia się w nowy i ekscytujący sposób.