* Deformacja: Kulisty kształt globu uległby znacznemu odkształceniu i rozciągnięciu, stając się płaską powierzchnią. Proces ten obejmowałby ciągnięcie i rozdzieranie materiału kuli ziemskiej, co powodowałoby pęknięcia, pęknięcia i zniekształcenia.
* Utrata proporcji: Różne regiony globu nieproporcjonalnie rozszerzałyby się lub kurczyły, dopasowując się do płaskiej powierzchni. Proces spłaszczania zniekształciłby względne rozmiary i kształty krajów, kontynentów i oceanów. W rezultacie skala mapy różniłaby się w zależności od lokalizacji, co pogarszałoby dokładność geograficzną.
* Zniekształcenie odległości: Pomiar odległości na spłaszczonej kuli ziemskiej byłby niedokładny. Proste linie narysowane na płaskiej mapie mogą nie przedstawiać najkrótszych ścieżek lub tras po wielkim okręgu pomiędzy lokalizacjami na kulistej Ziemi. Odległości i proporcje pomiędzy różnymi częściami świata zostałyby zniekształcone, co mogłoby wprowadzić użytkowników w błąd co do powiązań nawigacyjnych i geograficznych.
* Regiony polarne i równikowe: Spłaszczenie globu zniekształciłoby reprezentację regionów polarnych, zwłaszcza bieguna północnego i południowego. Wyświetlanie obu biegunów jednocześnie bez dalszego zniekształcania ich względnego położenia i odległości do innych regionów byłoby wyzwaniem. Dodatkowo reprezentacja równika lub innych szerokości geograficznych może się rozciągać lub ściskać, zmieniając ich proporcje w stosunku do reszty mapy.
* Projekcje map: Kartografowie często używają technik matematycznych zwanych odwzorowaniami map, aby przekształcić trójwymiarową Ziemię w dwuwymiarową powierzchnię. Różne projekcje nadają się do różnych celów, ale wszystkie powodują zniekształcenia w zależności od wybranej metody projekcji. Użycie określonego rzutu zamiast fizycznego spłaszczania globu zapewnia pewien stopień dokładności, a jednocześnie upraszcza kulistą Ziemię ze względów praktycznych.