Jak Erlking uchwycił dziwność i cudowność ballady?

Wiersz Johanna Wolfanga von Goethego „Erlking” oddaje dziwność i cudowność ballady poprzez jej niesamowitą atmosferę, tajemnicze postacie i wykorzystanie elementów nadprzyrodzonych. Wiersz opowiada historię ojca i syna jadących przez ciemny i burzliwy las, nieświadomych, że ściga ich złowrogi Erlking, mityczna postać wabiąca dzieci na śmierć. Użycie w wierszu żywych obrazów, powtórzeń i efektów dźwiękowych stwarza poczucie niepokoju i grozy, zanurzając czytelników w przerażającym spotkaniu ojca i syna.

1. Niesamowita atmosfera:

„Erlking” od samego początku tworzy niesamowitą atmosferę, przygotowując grunt pod złowieszcze wydarzenia. Ciemna i burzliwa sceneria wiersza, z „dzikim wiatrem” i „latającymi chmurami”, stwarza poczucie złych przeczuć i niepewności. To atmosferyczne tło podkreśla dziwność i cudowność ballady.

2. Tajemnicze postacie:

Wiersz przedstawia dwie tajemnicze i nadprzyrodzone postacie:Erlkinga i jego córki. Erlking jest przedstawiany jako mroczna, złowroga postać, która wyłania się z ciemności, by ścigać ojca i syna. Jego córki określane są jako „piękne dzieci”, które wabią chłopca swoimi czarującymi głosami. Te enigmatyczne postacie dodają balladzie atmosfery tajemniczości i niebezpieczeństwa, potęgując poczucie obcości.

3. Elementy nadprzyrodzone:

„Erlking” jest nasycony elementami nadprzyrodzonymi, które dodają mu dziwności i cudu. Główny konflikt w wierszu koncentruje się wokół prób ojca, aby chronić syna przed szponami Erlkinga, często kojarzonego ze śmiercią i złowrogimi siłami. Użycie w wierszu obrazów nadprzyrodzonych, takich jak „korona Erlkinga”, „ciemny las” i „blady księżyc”, dodatkowo wzmacnia niesamowitą i nieziemską atmosferę ballady.

4. Stosowanie powtórzeń:

Goethe wykorzystuje powtórzenia, aby stworzyć poczucie pilności i zbudować napięcie w całym wierszu. Powtarzające się frazy, takie jak „Erlking” i „Ojcze, czy nie widzisz”, dodają balladzie hipnotycznego charakteru, wciągając czytelników głębiej w desperacką walkę ojca i syna z nadprzyrodzonym zagrożeniem.

5. Efekty dźwiękowe:

Użycie w wierszu efektów dźwiękowych, takich jak aliteracja i onomatopeja, dodaje mu dziwności i zachwytu. Powtarzanie niektórych spółgłosek i używanie słów naśladujących dźwięki naturalne stwarza poczucie dysonansu słuchowego, odzwierciedlając rosnący strach i zamęt ojca i syna.

6. Niejednoznaczne zakończenie:

Wiersz kończy się dwuznaczną nutą, pozostawiając czytelnika niepewnego co do losów ojca i syna. Ta dwuznaczność pozwala na wiele interpretacji i zwiększa trwałość poematu. Otwarty charakter zakończenia jeszcze bardziej zwiększa dziwność i zachwyt ballady.

Podsumowując, „Erlking” po mistrzowsku oddaje dziwność i cudowność ballady poprzez jej niesamowitą atmosferę, tajemnicze postacie, elementy nadprzyrodzone, użycie powtórzeń, efekty dźwiękowe i niejednoznaczne zakończenie. Wiersz Goethego przenosi czytelników w krainę ciemności i czarów, pozostawiając w nich uczucie niepokoju i fascynacji.