1. Iluzja dryfu peryferyjnego: Dzieje się tak, gdy przez dłuższy czas patrzysz na nieruchomy obiekt, na przykład kropkę na ścianie. Po pewnym czasie możesz zauważyć, że obiekt porusza się lub lekko dryfuje. Uważa się, że to złudzenie jest spowodowane drobnymi, mimowolnymi ruchami oczu.
2. Efekt autokinetyczny: Odnosi się to do iluzji ruchu doświadczanej podczas obserwacji pojedynczego nieruchomego punktu świetlnego w ciemnym otoczeniu. Z biegiem czasu światło może wydawać się poruszać lub dryfować, mimo że pozostaje nieruchome.
3. Efekt ruchu: Po pewnym czasie obserwacji poruszającego się obiektu lub wzoru możesz nadal dostrzegać ruch w przeciwnym kierunku, gdy obiekt się zatrzyma lub zmieni kierunek. Jest to rodzaj adaptacji wizualnej, która utrzymuje się przez krótki czas po ustaniu faktycznego ruchu.
4. Iluzja migotania: Kiedy szybko zmieniające się obrazy są prezentowane w krótkich odstępach czasu, nasz mózg może dostrzec ciągły ruch, mimo że poszczególne obrazy są nieruchome. Na tej zasadzie opierają się filmy i animacje.
5. Układ przedsionkowy: Układ przedsionkowy w uchu wewnętrznym odpowiada za nasze poczucie równowagi i orientację przestrzenną. Czasami zaburzenia lub brak równowagi w tym systemie mogą prowadzić do fałszywych odczuć ruchu, takich jak wrażenie, że ziemia się porusza, choć tak nie jest (np. podczas choroby lokomocyjnej).
6. Zaburzenia neurologiczne: Niektóre zaburzenia neurologiczne, takie jak schizofrenia, choroba Parkinsona lub padaczka płata skroniowego, mogą obejmować ruchy fantomowe lub błędne postrzeganie ruchu.
7. Substancje psychodeliczne: Leki halucynogenne, takie jak LSD czy psilocybina, mogą zmieniać percepcję i przetwarzanie sensoryczne, potencjalnie prowadząc do żywych doświadczeń ruchów fantomowych lub zniekształceń wizualnych.
Zrozumienie mechanizmów i przyczyn ruchów fantomowych może pomóc nam docenić złożoną naturę naszej percepcji i złożoną interakcję między naszymi zmysłami a mózgiem.