1. Absurd istnienia:
Egzystencjalizm uznaje absurdalność ludzkiej egzystencji, w której ludzie są wrzucani do świata bez nieodłącznego znaczenia i celu. Ta absurdalność wynika z konfliktu pomiędzy ludzkimi pragnieniami sensu a pozornie pozbawionym znaczenia i obojętnym wszechświatem.
2. Wolność i wybór:
Egzystencjalizm podkreśla wolność jednostki w dokonywaniu wyborów i tworzeniu własnego znaczenia. Pomimo absurdu istnienia, ludzie mają obowiązek wybrać swoją ścieżkę i zdefiniować własne wartości i cel.
3. Znaczenie w absurdzie:
Egzystencjaliści argumentują, że przyjęcie absurdu może prowadzić do autentyczności i wolności. Akceptacja absurdu pozwala jednostkom skonfrontować się z bezsensem istnienia i odnaleźć sens poprzez swoje działania, relacje i doświadczenia.
4. Lęk egzystencjalny:
Absurd może budzić poczucie niepokoju egzystencjalnego, poczucie lęku lub niepewności wynikającej ze świadomości własnego istnienia i bezsensu wszechświata. Ten niepokój może mieć charakter transformacyjny i motywować jednostki do poszukiwania autentycznej i znaczącej egzystencji.
5. Literatura egzystencjalistyczna:
Absurd odgrywa znaczącą rolę w literaturze egzystencjalistycznej. W literaturze absurdalnej często pojawiają się postacie zmagające się z bezsensem i irracjonalnością życia, podkreślające napięcie pomiędzy ludzkimi pragnieniami a obojętnym światem.
Autorzy tacy jak Albert Camus, Franz Kafka i Samuel Beckett poruszają w swoich pracach tematykę absurdu, wyobcowania i poszukiwania sensu.
Podsumowując, egzystencjalizm i absurd to wzajemnie powiązane koncepcje, które badają naturę ludzkiej egzystencji. Podczas gdy egzystencjalizm kładzie nacisk na indywidualną wolność i odpowiedzialność, absurd konfrontuje człowieka z pozorną bezsensem wszechświata. Razem stanowią filozoficzne ramy dla zrozumienia ludzkiej egzystencji, uwzględnienia jej sprzecznej natury oraz poszukiwania sensu i autentyczności w obojętnym świecie.