* Starożytne korzenie: Halloween (lub Wigilia Wszystkich Świętych) ma swoje korzenie w starożytnych celtyckich świętach dożynkowych, a konkretnie w Samhain. Święto to oznaczało koniec lata i początek zimy, czasu, kiedy wierzono, że zasłona między światem żywych i umarłych jest cienka.
* Duchy i duchy: Podczas Samhain wierzono, że duchy zmarłych wracają na ziemię. Wiara ta znajduje odzwierciedlenie w używaniu kostiumów, masek i innych form przebrania, które mają zmylić duchy lub być może je uspokoić.
* Czarownice: Czarownice, kojarzone z magią i zjawiskami nadprzyrodzonymi, doskonale wpisują się w tę nieziemską atmosferę. Często obawiano się ich i postrzegano ich jako posiadających moc kontrolowania duchów i wpływania na wydarzenia.
* Elfy i wróżki: Elfy i wróżki, choć nie były bezpośrednio związane ze zmarłymi, często były postrzegane jako mieszkańcy „dzikiego” lub „niewidzialnego” świata, ściśle powiązanego z naturą i zjawiskami nadprzyrodzonymi. Ich dodanie dodaje odrobiny fantazji i uroku uroczystościom.
Krótko mówiąc, Halloween to święto tego, co tajemnicze i magiczne, a te stworzenia doskonale to ucieleśniają. Przypominają nam o nieznanym, niewidzialnym i możliwości tego, co nadprzyrodzone.
Oto więcej informacji na temat ewolucji ich ról:
* Czarownice: Wraz z rozprzestrzenianiem się chrześcijaństwa czarownica stała się symbolem zła i została powiązana z diabłem. Jednak skojarzenie z Halloween prawdopodobnie poprzedza tę zmianę.
* Elfy i wróżki: W folklorze wróżki i elfy mogą być złośliwe, pomocne, a nawet niebezpieczne. To skojarzenie zwiększa element nieprzewidywalności i ekscytacji, jakie niesie ze sobą Halloween.
Atrakcyjność Halloween polega na tym, że łączy w sobie to, co fantastyczne i straszne. Włączenie czarownic, duchów, duchów, elfów i wróżek przyczynia się do powstania tej atmosfery zachwytu i ekscytacji.