1. Styl tańca: „Ghost Dances” jest uważany za połączenie baletu klasycznego, tańca współczesnego i technik współczesnych, prezentując złożoną i misterną choreografię, która stanowi wyzwanie dla tancerzy fizycznie i emocjonalnie.
2. Muzyka: Baletowi towarzyszy potężny utwór orkiestrowy Hectora Berlioza „Symphonie Fantastique”. Muzyka znana jest z dramatycznych i naładowanych emocjami sekwencji, które doskonale uzupełniają ruchy taneczne i tworzą efektowną atmosferę.
3. Inspiracja: Inspiracją dla Bruce'a był ruch tańca duchów rdzennych Amerykanów z lat 90. XIX wieku, będący fenomenem duchowym i kulturowym. Balet przedstawia zmagania i opór, z jakim borykają się społeczności tubylcze, zgłębiając tematy duchowości, ucisku i poszukiwania wolności.
4. Narracja: „Ghost Dances” nie opiera się na tradycyjnej strukturze narracyjnej, lecz przedstawia serię powiązanych ze sobą scen i obrazów, które przywołują ducha ceremonii tańca duchów i odporność rdzennych Amerykanów.
5. Kostiumy: Tancerze ubrani są w wyszukane kostiumy inspirowane strojami plemiennymi rdzennych Amerykanów. Kostiumy te odgrywają znaczącą rolę we wzmocnieniu wizualnego aspektu baletu i ukazaniu kulturowej esencji tańców duchów.
6. Współpraca: Bruce ściśle współpracował z rdzennymi amerykańskimi tancerzami i konsultantami ds. kultury, aby zapewnić autentyczność i szacunek dla tradycji, które przedstawiali w balecie.
7. Wpływ: „Ghost Dances” zyskało uznanie krytyków za innowacyjną choreografię, mocne opowiadanie historii i eksplorację tematów kulturowych, które przemawiają do widzów na całym świecie. Pozostaje znaczącym dziełem we współczesnym repertuarze baletowym.
8. Przebudzenia: Od premiery balet był kilkakrotnie wznawiany, ukazując jego niezmienną aktualność i wartość artystyczną. Różne zespoły taneczne na całym świecie wykonały swoje interpretacje „Ghost Dances”, utrwalając jego wpływ na świat baletu.