Bajki mają długą historię sięgającą tysięcy lat i wywodzą się ze starożytnego folkloru, mitologii i tradycji ustnego opowiadania historii z różnych kultur na całym świecie. Początkowo były one udostępniane i przekazywane w tradycji ustnej, a ludzie w każdym wieku czerpali przyjemność z tych historii i odnosili się do nich.
Początkowo baśnie i opowieści ludowe miały cele symboliczne, przestrogowe, religijne i moralistyczne. Przekazywały wierzenia kulturowe, tradycje i wartości z pokolenia na pokolenie. Często poruszano tematy takie jak dobro kontra zło, odwaga, mądrość oraz znaczenie życzliwości i sprawiedliwości.
W XVII i XVIII wieku postacie literackie, takie jak Charles Perrault, bracia Grimm i Hans Christian Andersen, zbierali, przepisywali i publikowali baśnie w formacie odpowiednim do czytania. Jednak te wczesne publikacje nadal nie były skierowane głównie do dzieci.
Dopiero w XIX wieku postrzeganie baśni zaczęło stopniowo przesuwać się w stronę literatury dziecięcej. Pisarze i pedagodzy zaczęli adaptować bajki, aby uczynić je bardziej przystępnymi i atrakcyjnymi dla dzieci. Niektóre oryginalne wersje zostały zmodyfikowane w celu usunięcia treści makabrycznych lub dla dorosłych, a nowe historie stworzono specjalnie z myślą o rozrywce dla dzieci.
Pomimo tego, że te adaptowane bajki zostały dostosowane do potrzeb dzieci, nadal zachowały uniwersalną tematykę i symbolikę, dzięki czemu ludzie w każdym wieku mogą nadal odnajdywać w nich znaczenie i radość.
Podsumowując, baśnie ewoluowały w sposób naturalny poprzez ustne opowiadanie historii i dziedzictwo kulturowe. Z biegiem czasu przestały być uniwersalną formą rozrywki i stały się kojarzone przede wszystkim z literaturą dziecięcą, nie tracąc przy tym swojej pierwotnej, wieloaspektowej istoty.