* Ponadczasowość i aktualność: Dla Picassa prawdziwie znaczące dzieło sztuki przekracza ograniczenia okresu, w którym powstał, i przemawia bezpośrednio do widza w chwili obecnej. Nie chodzi tu o kontekst historyczny czy tło kulturowe; chodzi o zdolność dzieła do współbrzmienia z bezpośrednim doświadczeniem widza i wywoływania emocji, myśli lub introspekcji.
* Aktywne zaangażowanie: Picasso uważał, że sztuka powinna być dialogiem, a nie monologiem. Widz musi aktywnie zaangażować się w dzieło, wnosząc do dzieła własną interpretację i doświadczenie. Jeśli dzieło sztuki nie nawiąże kontaktu z widzem w teraźniejszości, pozostaje uwięzione w przeszłości, pozbawione prawdziwego znaczenia.
* Podejście skoncentrowane na teraźniejszości: Stwierdzenie to podkreśla skupienie Picassa na bezpośredniości doświadczenia artystycznego. Był zagorzałym zwolennikiem modernizmu i uważał, że sztuka powinna odzwierciedlać współczesny świat, a nie tylko naśladować style z przeszłości.
Należy jednak pamiętać, że wypowiedź Picassa jest otwarta na interpretację i można ją postrzegać na różne sposoby:
* Subiektywność: To, co jedna osoba uważa za „obecne” lub „istotne”, może różnić się od innej. Sztuka jest subiektywna i nie ma jednej, powszechnie przyjętej interpretacji.
* Kontekst historyczny: Picasso kładł nacisk na teraźniejszość, ale także podkreślał znaczenie przeszłości. Wiele jego dzieł czerpało inspirację ze stylów i tradycji historycznych, które następnie zinterpretował na nowo i dostosował do współczesności.
Ostatecznie wypowiedź Picassa jest prowokacyjna i zmusza nas do ponownego rozważenia naszego rozumienia sztuki i jej związku z czasem. Sugeruje, że sztuka nie jest po prostu reliktem przeszłości, ale ciągłym dialogiem między artystą, dziełem sztuki i widzem w chwili obecnej.