1. Boża stworzenie i zarządzanie:
* Genesis 1-2: Rachunek stworzenia przedstawia Boga jako ostatecznego Stwórcę, który powierzy ludzkości odpowiedzialność za opiekę nad Ziemią. Bóg dał ludziom panowanie nad ziemią, a nie własnością, i nakazał im „aż do tego i zachować” (Rodzaju 2:15). Sugeruje to odpowiedzialność za kultywowanie i zachowanie Boga stworzenia.
* Psalm 8:6: „Uczyniliście ich władców w dziełach swoich rąk; włożyłeś wszystko pod ich stopami ...” Ten werset wzmacnia koncepcję ludzkiego panowania, ale implikuje obowiązek odpowiedzialnego dbania o stworzenie i zarządzanie Bożym.
2. Znaczenie odpoczynku i szabatu:
* exodus 20:8-11: Przykazanie Sabbath podkreśla czas odpoczynku i odmłodzenia, nie tylko dla ludzi, ale także dla ziemi. Ta koncepcja sugeruje, że powinniśmy pozwolić Ziemi na odzyskanie i uzupełnienie jej zasobów.
* Leviticus 25:2-7: Rok Jubileuszu, czas, w którym miała być miejsce, odzwierciedla znaczenie zrównoważonego rozwoju środowiska i równowagi.
3. Konsekwencje zaniedbania:
* Powtórzonego początku 28:15-45: W tym rozdziale opisano przekleństwa, które spotkałyby Izrael z powodu nieposłuszeństwa, w tym konsekwencji środowiskowych, takich jak susza, niewydolność upraw i zarazy. Sugeruje to związek między ludzkimi działaniami a zdrowiem ziemi.
* Sędziowie 2:19: „Ilekroć Pan podniósł za nich sędziego, Pan był z sędzią i uratował ich przed ręką ich wrogów przez wszystkie dni sędziego; bo Pan współczuł im, gdy jęknęli pod ci, którzy ich uciskali i dotknęli”. Podkreśla to cykl grzechu i pokuty, co pokazuje, że zaniedbanie Boga stworzenia często powoduje cierpienie.
4. Miłość do Boga i sąsiada:
* Matthew 22:37-39: Jezus nakazuje nam kochać Boga i kochać naszego bliźniego jako siebie. Zasada ta rozciąga się na całe stworzenie jako nasz bliżej, ponieważ jesteśmy ze sobą powiązani ze wszystkimi żywymi rzeczami.
* Łukasza 14:34-35: Przypowieść Jezusa o utraty smaku soli sugeruje niebezpieczeństwo, że zostaje duchowo „nijakie” i oderwania się od potrzeb otaczającego nas świata.
5. Przypowieść siewcy:
* znak 4:1-20: Ta przypowieść uczy, jak ważne jest odżywianie i kultywowanie żyznego gruntu w celu uzyskania dobrych zbiorów. Można go interpretować jako metaforę naszej odpowiedzialności za pielęgnowanie i opiekę nad Ziemią, zapewniając jej wydajność i zrównoważony rozwój.
Należy zauważyć, że Biblia nie opowiada się wyraźnie w nowoczesnym środowisku lub konkretnych praktyk ochrony. Jednak teksty biblijne stanowią podstawę do zrozumienia naszych relacji z stworzeniem i naszym obowiązkiem do odpowiedzialności.
Ostatecznie biblijni pisarze zachęcają światopogląd, w którym nie jesteśmy tylko konsumentami Boga, ale stewardami, wezwani do ochrony, zachowania i kultywowania świata dla przyszłych pokoleń. Ta odpowiedzialność wynika z naszego uznania Boga za ostatecznego Stwórcę oraz naszego obowiązku miłości i troski o całe Jego stworzenie.