Kto wynalazł klucz wiolinowy?

Nie ma pojedynczej osoby, której można przypisać wynalezienie klucza wiolinowego. Jego historyczne korzenie sięgają średniowiecznych neum, które były symbolami używanymi w rękopisach do oznaczania względnej wysokości nut. Z biegiem czasu symbole te ewoluowały w system notacji znany jako notacja pięciolinii. Trójliniowa laska z kluczami weszła do powszechnego użytku w XI i XII wieku.

Jedną z wczesnych form klucza wiolinowego był klucz G, który początkowo znajdował się w drugiej linii pięciolinii. Oznaczało to, że nuta G powinna zostać zagrana w tej linii. Później klucz G stopniowo przesuwał się do swojej obecnej pozycji na drugiej linii od góry pięciolinii, stając się kluczem wiolinowym.

Rozwój klucza wiolinowego był zbiorowym wysiłkiem trwającym przez wiele stuleci i obejmującym wkład różnych muzyków, teoretyków i kompozytorów, którzy przyczynili się do ewolucji notacji muzycznej. Nie jest zatem przypisywany jednemu wynalazcy czy twórcy.