Korzenie Bhangry sięgają starożytnych obchodów żniw i rytuałów płodności. Podczas tych uroczystych okazji powszechne były występy ludowe, w tym taniec i muzyka. Z biegiem czasu te tradycyjne elementy połączyły się z wpływami różnych kultur i regionów.
W regionie Pendżabu Bhangra pojawiła się jako tętniący życiem wyraz ludowy, kojarzony głównie ze społecznością rolniczą. Początkowo wykonywali go mężczyźni podczas dożynek i innych uroczystych wydarzeń. Styl tańca obejmuje energiczne ruchy, pracę nóg i energiczne gesty ramion. Towarzysząca muzyka charakteryzuje się żywymi rytmami i wzorami rytmicznymi granymi na tradycyjnych instrumentach, takich jak dhol (bęben), tumbi (lutnia) i chimta (szczypce).
Bhangra zyskała popularność poza swoim wiejskim pochodzeniem i rozprzestrzeniła się na obszary miejskie. Stawał się coraz bardziej kojarzony z tożsamością i ekspresją kulturową Pendżabu. Do jego ewolucji i popularyzacji przyczynili się artyści, muzycy i zespoły taneczne.
Choć konkretne osoby mogły odegrać rolę w kształtowaniu i promowaniu Bhangry na przestrzeni lat, jej rozwój jest wynikiem zbiorowego dziedzictwa kulturowego, a nie przypisywania jednemu wynalazcy.