Osoby te, często określane mianem „hippisów”, przyciągała idea życia na otwartej przestrzeni i wykorzystywania pojazdów do transportu do nowych i ekscytujących miejsc.
Wiele furgonetek używanych przez hippisów to stare, używane pojazdy, które zostały przekształcone w pomieszczenia mieszkalne. Te samochody dostawcze często miały malowane murale i inne dekoracje wyrażające indywidualność właścicieli. Pojazdy służyły także hipisom do transportu ich rzeczy, w tym instrumentów muzycznych, sprzętu kempingowego i innych artykułów niezbędnych do ich koczowniczego trybu życia.
Jednym z najsłynniejszych przykładów hipisowskiej furgonetki jest „Magiczny autobus”, którym w latach sześćdziesiątych XX wieku jechali Ken Kesey i Merry Pranksters podczas ich podróży terenowej. Autobus ten stał się symbolem ruchu hippisowskiego, a jego podróże zostały udokumentowane w książce Toma Wolfe’a „The Electric Kool-Aid Acid Test”.
Hipisowskie samochody dostawcze stawały się coraz bardziej popularne pod koniec lat 60. i na początku 70. XX wieku i często były postrzegane jako symbol wolności i nonkonformizmu. Pojazdy te służyły do zwiedzania Stanów Zjednoczonych, udziału w festiwalach muzycznych takich jak Woodstock i obcowania z naturą.
Oprócz praktycznego zastosowania jako środka transportu i mieszkania, hipisowskie furgonetki miały także znaczący wpływ kulturowy. Związali się z ruchem kontrkulturowym lat 60. XX wieku i pomogli szerzyć idee pokoju, miłości i odrzucenia tradycyjnych wartości.
Dziś hipisowskie vany nadal są uważane za ikony lat 60. i 70. XX wieku i nadal cieszą się popularnością wśród osób lubiących nostalgiczne wycieczki w przeszłość. Często symbolizują prostsze czasy i stały się symbolem wolności i nonkonformizmu.