Pojęcie opus proprium jest często rozumiane w odniesieniu do idei powołania, które w sensie religijnym odnosi się do Bożego powołania lub zaproszenia do określonego stanu lub trybu życia, takiego jak małżeństwo, kapłaństwo czy monastycyzm. Jednakże opus proprium nie ogranicza się do tych konkretnych powołań, ale odnosi się raczej do wyjątkowego powołania, jakie otrzymuje każda osoba, aby żyć swoim życiem w sposób wierny i odpowiedzialny, zgodnie ze swoimi darami, talentami i okolicznościami.
W najszerszym znaczeniu opus proprium można rozumieć jako wyjątkowy wkład, jaki każdy człowiek jest wezwany do wniesienia na rzecz świata i wspólnoty ludzkiej. Może to obejmować określone role lub zawody, przedsięwzięcia twórcze, akty służby lub po prostu sposób, w jaki dana osoba żyje swoim życiem i wchodzi w interakcje z innymi. Przyjmuje się, że specyfika własnego opus proprium objawia się poprzez rozeznanie i refleksję, a także modlitwę i dialog z Bogiem lub innymi źródłami mądrości i przewodnictwa.
Idea opus proprium podkreśla indywidualną odpowiedzialność i sprawczość każdej osoby w odkrywaniu i wypełnianiu swojego powołania, a także podkreśla wyjątkową i niezastąpioną rolę, jaką każda osoba odgrywa w przyczynianiu się do wzrostu, rozkwitu i transformacji świata.