Organy piszczałkowe to instrument muzyczny znany od wieków. Jest to złożony instrument, który może wytwarzać szeroką gamę dźwięków. Organy piszczałkowe były szczególnie popularne w okresie baroku, a wiele instrumentów zbudowanych w tym czasie jest nadal w użyciu.
Techniki budowlane
Budowa organów piszczałkowych jest procesem złożonym i czasochłonnym. Pierwszym krokiem jest zbudowanie wiatrownicy, czyli skrzynki mieszczącej rury. Wiatrówka jest następnie dzielona na przegródki, z których każda odpowiada innej notatce.
Następnym krokiem jest montaż rur. Rury wykonane są z metalu lub drewna i są dostępne w różnych kształtach i rozmiarach. Kształt i rozmiar rury określa wysokość nuty, która będzie przez nią wytwarzana.
Po zainstalowaniu piszczałek konstruktor organów musi je udźwiękowić. Udźwiękowienie to proces dostosowywania rur tak, aby wytwarzały pożądany dźwięk. Jest to delikatny proces, który wymaga dużych umiejętności i doświadczenia.
Projekt organów barokowych
Organy piszczałkowe z okresu baroku były zazwyczaj duże i ozdobne. Często zdobiono je rzeźbami, malowidłami i złoceniami. Obudowy organów często wykonywano z szlachetnego drewna, takiego jak mahoń lub orzech.
Organy barokowe miały charakterystyczny dźwięk, który charakteryzował się bogatym i pełnym tonem. Organy często wykorzystywano do towarzyszenia muzyce chóralnej, ale wykorzystywano je także do występów solowych.
Do najsłynniejszych barokowych organów piszczałkowych należą:
* Organy w Bazylice św. Piotra w Rzymie, Włochy
* Organy w kościele św. Bawona w Haarlemie w Holandii
* Organy w katedrze we Freibergu w Niemczech
* Organy w Royal Albert Hall w Londynie, Anglia
Wszystkie te organy są uważane za arcydzieła budowy organów i nadal cieszą się uznaniem melomanów na całym świecie.