Sfumato (po włosku „dymiony”) to technika wykorzystująca subtelne przejścia między światłem i ciemnością, aby stworzyć miękki, zamglony efekt. Osiąga się to poprzez nakładanie bardzo cienkich warstw farby, stopniowo mieszając jeden kolor z drugim. Daje to iluzję głębi i objętości, szczególnie na twarzach jego postaci.
Oto jak osiągnięto sfumato:
* Przeszklenie: Raphael budował warstwy półprzezroczystych szkliw, każda warstwa nieco ciemniejsza lub jaśniejsza od poprzedniej. Pozwoliło to na stopniowe przejścia i poczucie głębi.
* Pędzel: Do mieszania kolorów używał cienkich pędzli, tworząc subtelne różnice w tonach i fakturach.
* Dabbing: Raphael czasami stosował technikę dabbingu, aby stworzyć rozjaśnienia i cienie, szczególnie w oczach i ustach. Dodało to poczucia realizmu i świetlistości.
Chociaż sfumato było jego podstawową techniką, Raphael stosował także inne techniki, w zależności od konkretnych szczegółów i efektu, który chciał osiągnąć.
Inne techniki stosowane przez Raphaela:
* Światłocieniowy: Używanie silnych kontrastów między jasnym i ciemnym, aby stworzyć głębię i objętość.
* Perspektywa liniowa: Używanie zasad matematycznych, aby stworzyć wrażenie głębi i przestrzeni na płótnie.
* Skrót perspektywiczny: Zniekształcanie proporcji postaci w celu stworzenia iluzji ich wchodzenia w przestrzeń widza.
Połączenie tych technik, zwłaszcza sfumato, pozwoliło Raphaelowi stworzyć kultowe obrazy Madonny, znane z piękna, realizmu i emocjonalnej głębi.