Fragonard znany jest ze swoich urzekających obrazów, które oddają frywolność i romantyzm epoki rokoka, często przedstawiając sceny zalotów, uwodzenia i idyllicznych krajobrazów. Jednak pod powierzchnią jego zabawnych kompozycji często kryje się nuta melancholii, sugerująca ulotność przyjemności i nieunikniony upływ czasu.
Tę subtelną melancholię można dostrzec w jego najsłynniejszych dziełach, takich jak:
* „Huśtawka” (1767): Obraz, przedstawiając beztroską scenę młodej kobiety kołyszącej się na oczach kochanka, wskazuje również na kruchość ich sekretnego romansu i potencjał skandalu.
* „Szczęśliwe wypadki na huśtawce” (1767): Praca ta przedstawia młodą kobietę kołyszącą się pod okiem biskupa, co wskazuje na możliwość wykroczenia i ulotną naturę namiętności.
* „Spotkanie” (1773): Obraz ukazuje skradzioną chwilę intymności dwojga kochanków, jednak stonowana kolorystyka i melancholijny wyraz kobiety sugerują poczucie tęsknoty i nietrwałości.
Zdolność Fragonarda do łączenia zabawnej estetyki rokoka z nutą melancholii wyróżnia jego prace i pozwala mu uchwycić złożoność ludzkich emocji z głębokimi niuansami.