1. Nierozróżnialność drzewa: Drzewa w wierszu opisane są jako „pustka” i „bez liści”. Sugeruje to jałowy i pusty krajobraz, pozbawiony życia i szczegółów. Brak liści, które zwykle kojarzą się ze wzrostem i utrzymaniem, jeszcze bardziej podkreśla ideę jałowości i śmiertelności.
2. Nieobecność oracza: Oracz, zwykle kojarzony z uprawą i wzrostem, jest opisywany jako „nie ma” i „nie ma”. Jego nieobecność stwarza poczucie pustki i opuszczenia, jakby ziemia pozostawiona sama sobie i powoli ulegała rozkładowi i śmierci.
3. Monotonia i powtarzalność: Wiersz charakteryzuje się poczuciem monotonii i powtarzalności, z kilkukrotnym powtórzeniem frazy „Wiatr porusza trawą”. To powtórzenie wywołuje efekt hipnotyczny, wciągając czytelnika w panującą w wierszu atmosferę pustki i śmiertelności. Sugeruje cykliczną naturę życia i śmierci, gdzie wzrost i upadek są ze sobą nieskończenie splecione.
4. Brak witalności: Wiersz przedstawia świat pozbawiony żywych kolorów, życia i ruchu. Obrazy są ponure i przytłumione, zawierają odniesienia do „brązowych kamieni”, „wyblakłych chwastów” i „martwego powietrza”. Obrazy te wzmacniają poczucie pustki i śmiertelności, sugerując krajobraz pozbawiony jakiejkolwiek siły życiowej.
Ogólnie rzecz biorąc, drzewa i oracz w wierszu przyczyniają się do powstania obrazu pustki i śmiertelności, przedstawiając brak życia, wzrostu i witalności. Jałowe drzewa, nieobecny oracz i powtarzające się, monotonne obrazy tworzą opuszczony krajobraz, który wywołuje poczucie pustki i rozkładu, odzwierciedlając motywy pustki i śmiertelności przewijające się przez cały wiersz.