- Mówca uosabia kruka, nadając mu ludzkie cechy, takie jak mowa, inteligencja i wiedza o śmierci.
- Wiersz jest pełen barwnych opisów scenerii, takich jak „ponury” grudniowy krajobraz, „ponury” niebo o północy i „ciemna i upiorna komnata”, w której siedzi mówiący.
- Poe wykorzystuje także obrazy słuchowe, aby stworzyć wrażenie grozy, takie jak powtarzający się dźwięk pukania kruka do drzwi i „upiorne” echa jego mowy.
- W wierszu wykorzystano także obrazy wizualne, aby stworzyć wrażenie tajemniczości, takie jak „ciemna” ciemność pokoju i „widmowy” wygląd kruka.
- Na koniec Poe używa obrazów kinestetycznych, aby stworzyć wrażenie fizycznego dyskomfortu, takie jak „lodowate palce” kruka i „ucisk” na sercu mówiącego.