Wybór słowa: Wybór konkretnych słów i wyrażeń, które mają przekazać znaczenie i wywołać pożądany efekt. Może to obejmować użycie sugestywnego języka, metafor, symboliki i innych figur retorycznych.
Składnia: Układ i struktura słów i zdań, w tym długość i złożoność zdań, interpunkcja oraz użycie środków literackich, takich jak paralelizm, anafora i antyteza.
Zdjęcia: Użycie żywego, zmysłowego języka do tworzenia mentalnych obrazów i angażowania wyobraźni czytelnika. Może to obejmować opisy szczegółów fizycznych, widoków, dźwięków, zapachów, smaków i tekstur.
Rytm: Układ sylab akcentowanych i nieakcentowanych w języku, tworzący efekt muzyczny lub rytmiczny. Można to osiągnąć za pomocą metrum, rymów, aliteracji i asonansu.
Język graficzny: Stosowanie porównań, metafor, personifikacji i innych środków literackich w celu stworzenia głębszej warstwy znaczeń i wzmocnienia wrażeń czytelnika.
Struktura narracji: Organizacja i kolejność wydarzeń w narracji, w tym wprowadzenie, akcja narastająca, kulminacja, akcja opadająca i zakończenie. Może to obejmować techniki takie jak zapowiedź, retrospekcje i wątki równoległe.
Ton i nastrój: Emocjonalna atmosfera niesiona przez dzieło, która może wahać się od humorystycznej i beztroskiej po poważną i refleksyjną. Ton pisarza może być między innymi zabawny, satyryczny lub dydaktyczny.
Głos: Odrębna perspektywa i osobowość wyrażona przez pisarza lub narratora. Może to obejmować osobowość autora, wartości i światopogląd odzwierciedlone w dziele.
Symbolika: Używanie przedmiotów, działań lub postaci, które niosą ze sobą głębsze znaczenia lub reprezentują abstrakcyjne idee lub koncepcje. Symbolika może dodać złożoności i głębi twórczemu dziełu.
Intertekstualność: Odniesienie lub aluzja do innych dzieł literackich, artystycznych lub kulturalnych w obrębie dzieła twórczego, tworząca powiązania między różnymi tekstami i wzbogacająca zrozumienie czytelnika.
Ironia: Użycie słów lub sytuacji w celu przekazania znaczenia odmiennego lub sprzecznego z oczekiwaniami, wywołującego poczucie zaskoczenia lub humoru.
Konwencje gatunkowe: Przestrzeganie lub obalanie ustalonych konwencji związanych z określonym gatunkiem, takim jak poezja, beletrystyka, dramat lub literatura faktu.
Identyfikacja i analiza walorów stylistycznych pozwala na głębsze zrozumienie dzieła twórczego, docenienie kunsztu pisarza lub artysty oraz dokonanie świadomych porównań z innymi dziełami. Walory stylistyczne odgrywają również kluczową rolę w kształtowaniu reakcji czytelnika lub publiczności oraz ogólnej interpretacji.