1. Personifikacja: Pies, centralna postać wiersza, uosabia się jako czująca istota posiadająca emocje i myśli. Pies jest przedstawiany jako osoba „czuwająca nad grobem”, „pamiętająca przeszłość” i odczuwająca zarówno radość, jak i smutek.
2. Zdjęcia: Wiersz tworzy żywe obrazy wizualne i zmysłowe poprzez język opisowy. Zwroty takie jak „długie, szare cienie”, „wiatr wśród drzew”, „chłód nocy” i „gwiazdy jak odległe oczy” pomagają odmalować żywy obraz scenerii i atmosfery.
3. Symbolika: Wiersz wykorzystuje elementy symboliczne, aby przekazać głębsze znaczenia. Pies reprezentuje lojalność, towarzystwo i wspomnienia, a grób symbolizuje śmierć, tęsknotę i pamięć. Księżyc i gwiazdy sugerują upływ czasu i trwałą obecność psich wspomnień.
4. Metafora: Wiersz przedstawia podobieństwa między niezachwianym oddaniem psa a stałością ciał niebieskich. Zdanie „Księżyc i gwiazdy też czuwają / Jak wierni strażnicy” porównuje czuwanie psa do niezawodnej obecności księżyca i gwiazd.
5. Aliteracja: Powtarzanie dźwięków spółgłoskowych, szczególnie „w” i „l”, dodaje wierszowi muzykalności i akcentu. Na przykład „czuwanie nad grobem”, „wiatr wśród drzew” i „długie, samotne czuwanie” zawierają aliterację.
6. Zablokowanie: Wiersz często wykorzystuje enjambment, dzieląc zdania w poprzek wierszy, aby stworzyć poczucie ciągłości i przepływu. Technika ta pomaga utrzymać narrację i dynamikę emocjonalną wiersza.
7. Język graficzny: Wiersz jest bogaty w język figuratywny, w tym porównań („Jak wierni strażnicy”) i metafor. Porównania te wzmacniają emocjonalny wpływ wiersza, wyciągając powiązania między doświadczeniami psa a uniwersalnymi ludzkimi emocjami.
Ogólnie rzecz biorąc, te poetyckie środki współpracują, tworząc poruszający i sugestywny wiersz, który bada tematy lojalności, żalu i trwałej siły pamięci.