1. Personifikacja: Koń otrzymuje cechy i emocje podobne do ludzkich. Jest opisywany jako „stary” i „mądry” i ma „smutne” oczy. Ta personifikacja pomaga czytelnikowi wczuć się w konia i postrzegać go jako czującą istotę.
2. Zdjęcia: Wiersz wykorzystuje konkretne i zmysłowe obrazy, aby stworzyć silne poczucie miejsca i atmosfery. Czytelnik może niemal zobaczyć i poczuć starego konia spacerującego po śniegu, a surowy zimowy krajobraz jest żywo przedstawiony.
3. Porównanie: W wierszu zastosowano kilka porównań, aby porównać konia do innych rzeczy, takich jak „pniak drzewa” i „statek na morzu”. Te porównania pomagają czytelnikowi wyobrazić sobie konia i zrozumieć jego wyjątkowe cechy.
4. Aliteracja: Wiersz wykorzystuje aliterację, czyli powtarzanie dźwięków spółgłoskowych, aby stworzyć poczucie rytmu i muzykalności. Na przykład dźwięk „s” powtarza się w wierszu „Smutny jest jego spacer po zimowym śniegu”. Ta aliteracja pomaga podnieść jakość muzyczną wiersza i stworzyć niezapomniane przeżycie dla czytelnika.
5. Powtórzenie: W wierszu zastosowano powtórzenia pewnych słów i wyrażeń, takich jak „stary, brązowy koń” i „stracił siły”, aby podkreślić główne idee i stworzyć poczucie ciągłości i jedności.
Ogólnie rzecz biorąc, użycie tych środków poetyckich w „Old Brown Horse” przyczynia się do silnego oddziaływania emocjonalnego wiersza i jego zdolności do wywołania silnego poczucia empatii wobec starego konia.