Malowanie:
* Farby olejne: Holbein posługiwał się przede wszystkim farbami olejnymi, co pozwoliło mu stworzyć bogate, żywe kolory i subtelne niuanse odcieni skóry. Był znany ze swojej precyzyjnej i skrupulatnej pracy pędzlem, uchwycenia szczegółów z niezwykłą dokładnością.
* Tempera: Używając głównie oleju, Holbein czasami stosował temperę do podmalowania lub określonych efektów. Tempera, farba składająca się z pigmentu zmieszanego z żółtkiem jaja, pozwoliła uzyskać gładsze i mniej błyszczące wykończenie w porównaniu z farbą olejną.
Wsparcie:
* Panele drewniane: Większość obrazów Holbeina została wykonana na drewnianych panelach. Starannie przygotował panele, zapewniając gładką i stabilną powierzchnię do nałożenia farby.
* Płótno: Sporadycznie korzystał też z płótna, zwłaszcza przy większych pracach lub tych przeznaczonych do publicznego pokazu.
Inne materiały:
* Złoty listek: Holbein często używał płatków złota do elementów dekoracyjnych, tła lub odzieży, dodając odrobinę bogactwa i świetlistości.
* Silverpoint: Do wstępnych szkiców i rysunków Holbein czasami stosował silverpoint, technikę polegającą na tworzeniu delikatnych linii na przygotowanym papierze.
* Atrament: Atramentu używano do wykonywania szczegółów, kreskowania i tworzenia ostrych linii na jego rysunkach, a czasami do konturów na obrazach.
* Węgiel drzewny: Węgiel drzewny był również używany we wstępnych szkicach i rysunkach.
Konkretne przykłady materiałów w jego twórczości:
* Ambasadorzy (1533): Olej na desce dębowej, ze złotymi detalami w postaci liści.
* Portret Henryka VIII (1536): Olej na desce dębowej, z podrysem silverpoint.
* Portret Erazma z Rotterdamu (1523): Olej na desce dębowej, ze złotymi detalami w postaci liści.
Mistrzostwo Holbeina w posługiwaniu się tymi materiałami pozwoliło mu stworzyć realistyczne i szczegółowe portrety, oddając osobowości i złożoność portretowanych osób z zadziwiającą dokładnością. Stosował także innowacyjne techniki, takie jak wykorzystanie perspektywy i światłocienia (wykorzystanie światła i cienia), aby stworzyć w swoich obrazach poczucie realizmu i głębi.