1. Proste znaki: Do wskazania lokalizacji lub scenerii używano prostych znaków, banerów lub plakatów. Na przykład znak z napisem „las” będzie używany do przedstawienia sceny leśnej.
2. Opis słowny: Dramaturg użył żywych i szczegółowych opisów w dialogach, aby stworzyć mentalny obraz sytuacji w umyśle. Bogaty język Szekspira pozwolił widzom wyobrazić sobie scenerię bez konieczności stosowania wyszukanych scenografii.
3. Zasłony i zasłony: Do stworzenia różnych teł wykorzystano zasłony lub zasłony o różnych kolorach i fakturach. Zasłony te można przesuwać lub zmieniać, aby wskazać zmiany lokalizacji.
4. Rekwizyty: Wykorzystano różne rekwizyty, aby zasugerować różne ustawienia. Na przykład tron może oznaczać dwór królewski, a stół i krzesła mogą sugerować scenę wewnętrzną.
5. Kostiumy aktorskie: Kostiumy noszone przez aktorów również pomogły w oddaniu scenerii sceny. Na przykład postacie ubrane w rustykalne stroje mogą znajdować się w wiejskim otoczeniu, podczas gdy postacie ubrane w wyszukane suknie mogą znajdować się w otoczeniu dworskim.
6. Inscenizacja: Inscenizację aktorów na podium lub scenie można również wykorzystać do zasugerowania różnych lokalizacji. Na przykład aktorzy stojący w kolejce przed sceną mogą reprezentować ulicę miasta, a aktorzy stojący w kręgu mogą przedstawiać leśną polanę.
7. Muzyka i efekty dźwiękowe: Aby poprawić atmosferę i zasugerować różne lokalizacje, wykorzystano muzykę i efekty dźwiękowe. Na przykład dźwięk śpiewu ptaków można wykorzystać do stworzenia iluzji lasu, a dźwięk trąb można wykorzystać do zasygnalizowania przybycia królewskiej procesji.
Korzystając z tych technik i rekwizytów, Szekspir i jego koledzy dramatopisarze byli w stanie stworzyć różnorodne scenerie i lokalizacje bez potrzeby stosowania wyszukanej scenerii. Dzięki temu ich sztuki można było wystawiać w różnych miejscach, m.in. w teatrach, ratuszach, a nawet na dziedzińcach na świeżym powietrzu.