Proces Bessemera to metoda wytwarzania stali wynaleziona przez Henry'ego Bessemera w 1856 roku. Jest to przemysłowy proces produkcji stali ze stopionej surówki.
Kluczowe innowacje w procesie Bessemera obejmują zastosowanie konwertora Bessemera, dużego naczynia wyłożonego materiałem ogniotrwałym, do którego wlewa się stopioną surówkę. Następnie przez roztopione żelazo przedmuchuje się sprężone powietrze, co powoduje, że zanieczyszczenia zawarte w żelazie reagują z tlenem z powietrza i tworzą żużel, który można łatwo usunąć. W wyniku tego procesu powstaje stal, która jest mocniejsza, tańsza i bardziej wszechstronna niż wcześniej stosowane kute żelazo, rewolucjonizując takie gałęzie przemysłu, jak przemysł stoczniowy, kolejowy i budowlany.