Zawór umożliwiający mówienie:Do rurki tracheostomijnej można przymocować zastawkę umożliwiającą mówienie, co ułatwia przepływ powietrza, jednocześnie umożliwiając pacjentowi mówienie. Zastawka mówiąca stwarza opór podobny do roli strun głosowych, umożliwiając pacjentowi wydawanie dźwięków. Zawór ten reguluje przepływ powietrza, kierując go przez przewód głosowy i ułatwiając wytwarzanie mowy.
Tworzenie się tracheostomii:Podczas tracheostomii w przedniej części szyi tworzy się stomia lub otwór. Stomia zastępuje naturalną drogę przepływu powietrza przez usta i nos, umożliwiając przedostawanie się powietrza bezpośrednio do tchawicy. Ta modyfikacja umożliwia pacjentom wytwarzanie dźwięków wokalnych poprzez wibrację strun głosowych, gdy próbują mówić.
Zastosowanie elektrolaryny:W niektórych przypadkach można zastosować elektrolarynę. Urządzenie to generuje sztuczny dźwięk po dociśnięciu do szyi. Wibracje wytwarzane przez elektrokrtani są wzmacniane i przekazywane przez tkanki szyi i twarzy, umożliwiając pacjentowi wypowiadanie się. Dzięki temu zewnętrznemu urządzeniu pacjenci mogą komunikować się werbalnie, nie polegając wyłącznie na rurce tracheostomijnej.
Należy jednak pamiętać, że mówienie przez rurkę tracheostomijną może wymagać praktyki, ponieważ obejmuje inne mechanizmy wokalne w porównaniu do normalnej mowy. Logopedzi i pracownicy służby zdrowia zapewniają wskazówki i wsparcie, aby pomóc pacjentom w nauce i doskonaleniu umiejętności mówienia podczas korzystania z rurki tracheostomijnej.