Początki chóru mowy sięgają starożytnej Grecji, gdzie mówienie chóralne było ważnym elementem ceremonii religijnych, przedstawień teatralnych i zgromadzeń publicznych. W V wieku p.n.e. grecki poeta i dramaturg Ajschylos wprowadził do swoich sztuk formę chóru mowy zwanego „chórem”, który służył jako komentarz do akcji i zapewniał emocjonalną głębię.
W średniowieczu chór mowy był używany w ceremoniach religijnych i dramatach liturgicznych w Europie. W epoce renesansu odrodził się jako forma wyrazu artystycznego, zwłaszcza we Włoszech, gdzie był znany jako „madrygał”. Te polifoniczne dzieła chóralne łączyły muzykę i poezję, często z dramatycznymi gestami i ruchem.
W XIX wieku zainteresowanie chórami mowy odrodziło się w Europie i Stanach Zjednoczonych. Do wybitnych postaci w rozwoju współczesnego chóru mowy należą francuski poeta i dramaturg Paul Claudel, rosyjski poeta i aktor Wsiewołod Meyerhold oraz amerykańska poetka i pedagog Edith Sitwell.
„Partage de Midi” Claudela (1906) było jedną z pierwszych sztuk, w których w dużym stopniu uwzględniono chór mowy, demonstrując jego potencjał w zakresie ekspresji dramatycznej i poetyckiej. Meyerhold opracował biomechanikę, system treningu fizycznego dla aktorów, który kładł nacisk na wykorzystanie głosu i ruchu w przedstawieniach teatralnych.
Sitwell wraz ze swoimi braćmi Osbertem i Sacheverellem spopularyzowali chór mowy w Anglii poprzez odczyty poezji i występy. Połączyli rytmiczną mowę, efekty dźwiękowe i innowacyjne techniki inscenizacji, aby stworzyć dla swoich widzów wielozmysłowe doświadczenia.
W XX wieku chór mowy stał się istotną formą ekspresji artystycznej w różnych krajach na całym świecie, w tym w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Republice Południowej Afryki i Japonii. Był używany jako narzędzie aktywizmu politycznego, zmian społecznych i eksperymentów artystycznych, szczególnie podczas Ruchu Praw Obywatelskich i ruchów kontrkulturowych w latach sześćdziesiątych.
Obecnie chór mowy jest nadal praktykowany i wykonywany w różnych kontekstach, od placówek edukacyjnych i lokalnych grup teatralnych po profesjonalne zespoły artystyczne. Pozostaje potężnym medium przekazującym przesłania poetyckie i polityczne, wspierającym spójność społeczną i promującym twórczość artystyczną.