Początków szant można doszukiwać się już w początkach żeglarstwa, a pierwsze wzmianki o nich pochodzą z XVI wieku. Były one szczególnie powszechne w epoce żagli, kiedy żaglowce do obsługi opierały się na pracy fizycznej i wymagały skoordynowanego wysiłku ze strony załogi. Istnieją różne typy szant, każdy dostosowany do konkretnego zadania lub czynności, takie jak szanty fałowe do podnoszenia żagli, szanty z kabestanem do ciągnięcia liny kotwicznej i szanty szotowe do trymowania żagli.
Chanteys nie tylko służyły jako pieśni robocze, ale także odgrywały znaczącą rolę w życiu towarzyskim marynarzy. Zapewniały rozrywkę, pomagały marynarzom rozwijać poczucie koleżeństwa, pozwalały wyrażać emocje i przeżycia na morzu. W tekstach pieśni chantey często pojawiają się motywy tęsknoty za domem, trudów życia na morzu i wyzwań stojących przed żeglarzami.
Choć era żagli już minęła, pieśni przetrwały jako dziedzictwo kulturowe i do dziś są śpiewane zarówno przez żeglarzy, jak i miłośników historii morskiej. Są cenione jako przypomnienie tradycji żeglarskich i pomysłowości żeglarzy, którzy żeglowali po oceanach.