Nie jest powiązany z widocznym źródłem w filmie. Na przykład partytura filmu jest formą dźwięku niediegetycznego. Bohaterowie filmu go nie słyszą, ale jest on dodawany w postprodukcji, aby poprawić wrażenia widza. Inne przykłady dźwięku niediegetycznego obejmują efekty dźwiękowe, narrację i muzykę.
Oto kilka konkretnych przykładów dźwięku niediegetycznego:
- Narracja lektorska zawiera podstawowe informacje na temat postaci i wydarzeń w filmie.
- Efekt dźwiękowy, taki jak grzmot, służy do tworzenia atmosfery lub podkreślania chwili napięcia.
- Muzyka służy do nadawania nastroju lub tonu scenie albo do tworzenia poczucia dramatyzmu lub podekscytowania.
Dźwięk niediegetyczny jest ważnym narzędziem dla twórców filmowych, pozwalającym ulepszyć opowiadaną historię i zapewnić widzom bardziej wciągające wrażenia.