* Dźwięk „a”. W amerykańskim angielskim dźwięk „a” jest zwykle wymawiany jako dyftong, co oznacza, że zaczyna się od jednego dźwięku, a następnie przechodzi do drugiego. Na przykład „a” w słowie „cat” wymawia się jako „ae”. W brytyjskim angielskim dźwięk „a” jest zwykle wymawiany jako monoftong, co oznacza, że jest to tylko jeden dźwięk. Na przykład „a” w słowie „cat” wymawia się jako „ah”.
* Dźwięk „e”. W amerykańskim angielskim dźwięk „e” jest zwykle wymawiany jako dyftong, zaczynając od dźwięku „eh”, a następnie przechodząc do dźwięku „ee”. Na przykład „e” w słowie „bet” wymawia się jako „eh-ee”. W brytyjskim angielskim dźwięk „e” jest zwykle wymawiany jako monoftong, co oznacza, że jest to tylko jeden dźwięk. Na przykład „e” w słowie „bet” wymawia się jako „eh”.
* Dźwięk „i”. W amerykańskim angielskim dźwięk „i” jest zwykle wymawiany jako dyftong, zaczynając od dźwięku „ah”, a następnie przechodząc do dźwięku „ee”. Na przykład „i” w „sit” wymawia się jako „ah-ee”. W brytyjskim angielskim dźwięk „i” jest zwykle wymawiany jako monoftong, co oznacza, że jest to tylko jeden dźwięk. Na przykład „i” w „sit” wymawia się jako „ih”.
* Dźwięk „o”. W amerykańskim angielskim dźwięk „o” jest zwykle wymawiany jako dyftong, zaczynający się od dźwięku „aw”, a następnie przechodzący do dźwięku „oh”. Na przykład „o” w słowie „cot” wymawia się jako „aw-oh”. W brytyjskim angielskim dźwięk „o” jest zwykle wymawiany jako monoftong, co oznacza, że jest to tylko jeden dźwięk. Na przykład „o” w słowie „cot” wymawia się jako „ah”.
* Dźwięk „u”. W amerykańskim angielskim dźwięk „u” jest zwykle wymawiany jako dyftong, zaczynając od dźwięku „oo”, a następnie przechodząc do dźwięku „ew”. Na przykład „u” w słowie „cut” wymawia się jako „oo-ew”. W brytyjskim angielskim dźwięk „u” jest zwykle wymawiany jako monoftong, co oznacza, że jest to tylko jeden dźwięk. Na przykład „u” w słowie „cut” wymawia się jako „uh”.
Dźwięki spółgłoskowe
* Dźwięk „r”. W amerykańskim angielskim dźwięk „r” jest zwykle wymawiany jako dźwięk rotyczny, co oznacza, że jest wymawiany wyraźnie. Na przykład „r” w słowie „czerwony” wymawia się jako „r”. W brytyjskim angielskim dźwięk „r” jest zwykle wymawiany jako dźwięk nierotyczny, co oznacza, że nie jest wymawiany wyraźnie. Na przykład „r” w „czerwonym” wymawia się jako „uh”.
* Dźwięk „l”. W amerykańskim angielskim dźwięk „l” wymawia się zwykle jako „ciemne l”, co oznacza, że wymawia się go, gdy język dotyka tylnej części górnych przednich zębów. Na przykład „l” w słowie „let” wymawia się jako „l”. W brytyjskim angielskim dźwięk „l” wymawia się zazwyczaj jako „wyraźne l”, co oznacza, że wymawia się go tak, aby język dotykał podniebienia. Na przykład „l” w słowie „let” wymawia się jako „l”.
* Dźwięk „t”. W amerykańskim angielskim dźwięk „t” jest zwykle wymawiany jako „trzepotanie”, co oznacza, że wymawia się go poprzez szybkie uderzenie językiem w tylną część górnych przednich zębów. Na przykład „t” w słowie „woda” wymawia się jako „t”. W brytyjskim angielskim dźwięk „t” jest zwykle wymawiany jako „zwolnione t”, co oznacza, że wymawia się go przy całkowitym uwolnieniu języka z tylnej części cholewki