Piosenkarka Anna Wickham Gdybyś miał spokój, żeby usiąść i śpiewać, mógłbyś stworzyć cudowną rzecz, ale ukłuły Cię bicze z ościennymi ościeniami. Więc twórz piosenki jak żelazne statki. Czy to będzie coś dla ciebie?

W wierszu Anny Wickham „Piosenkarka” mówca zwraca się do osoby, która stara się znaleźć spokój i radość w swoim życiu. Prowadzący sugeruje, że gdyby dana osoba znalazła chwilę spokoju, byłaby w stanie stworzyć coś pięknego. Jednak zamiast tego osoba kieruje się siłami zewnętrznymi i czuje się zmuszona do budowania „żelaznych statków” – symboli siły i odporności. Mówca zadaje sobie pytanie, czy dana osoba naprawdę tego chce, czy też po prostu dostosowuje się do oczekiwań społecznych.

Wiersz podkreśla napięcie pomiędzy pragnieniem artystycznej ekspresji a wymaganiami realnego świata. Mówca zachęca osobę, aby znalazła swój własny głos i stworzyła coś znaczącego dla siebie, zamiast być ograniczaną przez presję zewnętrzną.

Oto bardziej szczegółowa analiza wiersza:

- Wiersz składa się z czterech zwrotek, każda po cztery wersy. Schemat rymów to AABB CDDC EFEF GHGH.

- Pierwsza zwrotka przedstawia scenę i przedstawia radę mówiącego. Mówca sugeruje, że gdyby dana osoba znalazła spokój, byłaby w stanie stworzyć coś pięknego.

- Druga zwrotka opisuje aktualny stan danej osoby. Są „ukąszeni biczami” i czują się zmuszeni do budowy „statków żelaznych”. Obrazy te sugerują, że dana osoba czuje się napędzana i kontrolowana przez siły zewnętrzne.

- Trzecia zwrotka stawia pytanie, czy dana osoba jest naprawdę zadowolona ze swojej obecnej sytuacji. Prowadzący pyta:„Niech to będzie coś dla Ciebie?” Sugeruje to, że dana osoba może raczej dostosowywać się do oczekiwań społecznych, niż kierować się własnymi pragnieniami.

- Czwarta zwrotka kończy wiersz prośbą o odnalezienie własnego głosu. Mówca zachęca osobę, aby „zaśpiewała własną piosenkę” i „niech będzie piękna”. Sugeruje to, że dana osoba ma potencjał do stworzenia czegoś pięknego, jeśli tylko znajdzie odwagę, aby być sobą.

Ogólnie rzecz biorąc, „Piosenkarka” to mocny wiersz, który bada napięcie między ekspresją artystyczną a wymaganiami prawdziwego świata. Mówca zachęca osobę, aby znalazła swój własny głos i stworzyła coś znaczącego dla siebie, zamiast być ograniczaną przez presję zewnętrzną.