Fale dźwiękowe to wibracje powietrza, które docierają do naszych uszu. Kiedy fale te uderzają w bębenki uszne, powodują ich wibrację, co wysyła sygnały do naszych mózgów, które są interpretowane jako dźwięk. Amplituda fali dźwiękowej określa stopień zmiany ciśnienia powietrza podczas jej przechodzenia, co z kolei określa stopień wibracji błony bębenkowej. Wyższe amplitudy powodują większe wibracje, a co za tym idzie głośniejsze dźwięki.
W zapisie muzycznym głośność jest zwykle oznaczana za pomocą oznaczeń dynamicznych, takich jak „forte” (głośno), „piano” (miękko) i „mezzo forte” (umiarkowanie głośno). Oznaczeń tych można użyć do określenia całkowitej głośności utworu lub sekcji, a także do stworzenia kontrastu i kształtu muzyki.
Ludzkie ucho jest w stanie usłyszeć szeroki zakres głośności, od bardzo cichych szeptów po głośne dźwięki, które mogą powodować ból. Najcichszy dźwięk, jaki słyszy przeciętne ludzkie ucho, to około 20 decybeli (dB), natomiast próg bólu wynosi około 120 dB.