- Technika wokalna: Odnosi się to do zdolności piosenkarza do wytwarzania dźwięku w sposób kontrolowany, wyrazisty i sprawny technicznie. Często oceniane są takie czynniki, jak zakres głosu, jakość tonu, intonacja i zwinność głosu.
- Interpretacja muzyczna: Odnosi się to do zdolności piosenkarza do przekazywania emocji i skutecznej interpretacji utworu muzycznego. Pod uwagę brane są takie czynniki, jak frazowanie, dynamika i autentyczność stylistyczna.
- Prezencja na scenie i charyzma: Odnosi się to do zdolności piosenkarza do angażowania się i nawiązywania kontaktu z publicznością poprzez energię występu, prezencję sceniczną i charyzmę.
- Wpływ artystyczny i trwałość: Odnosi się to do ogólnego wkładu piosenkarza w przemysł muzyczny i jego zdolności do pozostawienia trwałego wrażenia. Często brane są pod uwagę takie czynniki, jak uznanie krytyków, sukces komercyjny i wpływ kulturowy.
- Innowacyjność i oryginalność: Odnosi się to do zdolności piosenkarza do wniesienia do swojej sztuki czegoś nowego i niepowtarzalnego, często poprzez eksperymentowanie z różnymi stylami, gatunkami lub technikami muzycznymi.
- Reakcja publiczności i baza fanów: Odnosi się to do poziomu uznania i popularności, jaką piosenkarka zyskała wśród słuchaczy. Często brane są pod uwagę takie czynniki, jak frekwencja na koncertach, sprzedaż albumów i śledzenie w mediach społecznościowych.
Chociaż nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, kto jest „najbardziej niesamowitą piosenkarką wszechczasów”, wielu entuzjastów i krytyków muzyki często przytacza legendarne wykonawców, takie jak Aretha Franklin, Freddie Mercury, Whitney Houston, Pavarotti i Ella Fitzgerald, jako przykłady wyjątkowego talentu wokalnego i kunsztu. Ostatecznie definicja „najbardziej niesamowitego piosenkarza wszechczasów” pozostaje kwestią osobistej opinii i może się różnić w zależności od osoby i kultury.