Oto niektóre z jego kluczowych strategii:
Akcja polityczna:
* Przemówienia parlamentarne: Wilberforce był utalentowanym mówcą, wykorzystującym swoją platformę w parlamencie do wygłaszania pełnych pasji przemówień potępiających handel niewolnikami. Przedstawił dowody na jego okropności i argumentował za jego szkodami moralnymi i gospodarczymi.
* Lobbing i składanie petycji: Niestrudzenie pracował nad budowaniem poparcia dla abolicji wśród innych parlamentarzystów, wysyłając listy, organizując spotkania i przedstawiając petycje podpisane przez tysiące obywateli.
* Wprowadzenie do rachunku: Wilberforce wielokrotnie przedstawiał w parlamencie projekty ustaw mające na celu zniesienie handlu niewolnikami. Choć początkowo nie powiodło mu się, przez dziesięciolecia uparcie nawoływał do zmian.
* Budowanie koalicji: Zawarł sojusze z innymi abolicjonistami, tworząc Towarzystwo Zwalczania Handlu Niewolnikami, które stało się centralną siłą ruchu.
Rzecznictwo publiczne:
* Wystąpienia publiczne: Wilberforce zwrócił się do dużej publiczności w całej Wielkiej Brytanii, podnosząc świadomość społeczną na temat handlu niewolnikami i jego brutalności.
* Pisma i broszury: Jest autorem artykułów i broszur obnażających realia niewolnictwa i wzywających do jego położenia, docierając do szerszej publiczności poza Parlamentem.
* Korzystanie z prasy: W strategiczny sposób wykorzystywał gazety i czasopisma do promowania swojej sprawy, kształtowania opinii publicznej i wywierania wpływu na decydentów.
* Apele religijne: Często odwoływał się do argumentów religijnych, podkreślając moralny imperatyw zniesienia niewolnictwa.
Inne metody:
* Wspieranie grup abolicjonistów: Wilberforce zapewnił wsparcie finansowe i moralne innym organizacjom abolicjonistycznym, wzmacniając ich wysiłki.
* Wykorzystywanie wydarzeń publicznych: Wykorzystał znaczące wydarzenia, takie jak publikacja „Interesującej narracji o życiu Olaudaha Equiano”, aby podnieść świadomość i pobudzić poparcie dla swojej sprawy.
Sukces Wilberforce'a wynikał z połączenia manewrów politycznych, poparcia opinii publicznej i strategicznego wykorzystania różnych metod w celu zbudowania potężnego ruchu. Skutecznie wykorzystywał swoją pozycję w parlamencie, swoje umiejętności oratorskie i swoje zaangażowanie w budowanie poparcia społecznego i wywieranie presji na decydentów, aż do ostatecznego zniesienia handlu niewolnikami w 1807 roku.