1. Poprzewiona depresja ekonomiczna: Po I wojnie światowej Kanada doświadczyła poważnego spowolnienia gospodarczego. Doprowadziło to do powszechnego bezrobocia, cięć płac i inflacji, tworząc trudności dla wielu pracowników.
2. Słabe warunki pracy: Pracownicy w Winnipeg mieli słabe warunki pracy, w tym długie godziny, niskie płace i niebezpieczne środowiska. Brakowało również podstawowych praw, takich jak prawo do organizowania związków.
3. Represja rządu: Rząd kanadyjski, szczególnie w Manitobie, był głęboko wrogi związkom zawodowym. Aktywnie tłumili strajki i organizowanie związków, często wykorzystując siłę policji i zastraszanie.
4. Niepokoje społeczne i polityczne: Lata wojny doprowadziły do wzrostu niepokojów społecznych i politycznych. Żołnierze powracający z wojny napotkali trudności ze znalezieniem pracy, a rosnące poczucie niezadowolenia z istniejącego systemu politycznego i gospodarczego.
5. Wpływ radykalnych pomysłów: Na niektórych napastników wpłynęły idee socjalistyczne i komunistyczne. Uważali, że system kapitalistyczny był z natury niesprawiedliwy i że pracownicy musieli przejąć kontrolę nad środkami produkcji.
6. Ruch „One Big Union”: One Big Union Ruch (OBU) starał się stworzyć jedną, potężną organizację pracy, która reprezentowałaby wszystkich pracowników w Kanadzie. Ten ruch zyskał przyczepność w Winnipeg, zapewniając platformę do zorganizowanego protestu.
7. „Komitet Obywatelski 1000”: Grupa zamożnych biznesmenów utworzyła ten komitet w odpowiedzi na strajk. Ich celem było złamanie strajku i utrzymanie istniejących struktur władzy. Aktywnie prowadzili kampanię przeciwko pracownikom i podsycili urazę publiczną wobec napastników.
8. Incydent „krwawa sobota”: 21 czerwca 1919 r. Królewska Północno -Zachodnia policja gwałtownie zerwała spokojną demonstrację, raniąc wiele osób. Wydarzenie to dodatkowo radykalizowało napastników i podwyższone napięcia.
9. Aresztowanie przywódców strajku: Rząd ostatecznie aresztował i uwięził wielu przywódców strajku, skutecznie kończąc strajk.
Strajk generalny Winnipeg był kluczowym momentem w kanadyjskiej historii pracy. Podkreślił głębokie nierówności społeczne i ekonomiczne tamtych czasów oraz gotowość rządu do stłumienia aktywizmu pracy. Choć ostatecznie się nie udało, utorowało drogę przyszłym ruchom praw pracy i pomogło zwiększyć świadomość potrzebę sprawiedliwości społecznej w Kanadzie.