Dlaczego idy marcowe przynoszą pecha?

Panuje powszechne przekonanie, że idy marcowe to dzień pecha. Przekonanie to prawdopodobnie wywodzi się z zabójstwa Juliusza Cezara w idy marcowe w 44 roku p.n.e. Cezar został zadźgany nożem przez grupę senatorów pod przewodnictwem Marka Juniusza Brutusa i Gajusza Kasjusza Longinusa. Zabójstwo było kulminacją długotrwałego konfliktu między Cezarem a Senatem i doprowadziło do upadku Republiki Rzymskiej i powstania Cesarstwa Rzymskiego.

Na przestrzeni wieków idy marcowe kojarzono ze zdradą, przemocą i nieszczęściem. Znajduje to odzwierciedlenie w szeregu dzieł literackich i kulturalnych, m.in. w sztuce Williama Szekspira „Juliusz Cezar” oraz w przesądzie, że rozpoczynanie nowego przedsięwzięcia lub podejmowanie jakichkolwiek ważnych decyzji w idy marcowe przynosi pecha.

Nie ma naukowych dowodów potwierdzających pogląd, że idy marcowe są dniem pecha. Jednak przesądy nie ustają i wiele osób unika podejmowania w tym dniu jakichkolwiek większych zmian i decyzji.