Oto zestawienie kluczowej dedukcji Holmesa:
Problem: Pasierbica doktora Roylotta, Helen Stoner, wierzy, że zostaje zamordowana przez jadowitego węża. Opisuje dziwny, gwiżdżący dźwięk, który pojawia się w nocy i strach przed „cętkowaną opaską”, która jej zdaniem jest źródłem niebezpieczeństwa.
Dedukcja Holmesa:
* Gwizdek: Holmes zdaje sobie sprawę, że gwizdek nie jest dźwiękiem wydawanym przez węża, ale raczej przez osobę używającą specjalnego urządzenia imitującego syk węża. Ma to na celu odwrócenie uwagi i przestraszenie ofiary.
* Pękana opaska: Holmes słusznie wnioskuje, że „cętkowana opaska” nie jest gatunkiem węża, ale jadowitym żmiją bagienną, wężem znanym ze swojej zwinności i umiejętności wspinania się.
* Metoda: Holmes przypuszcza, że doktor Roylott nauczył żmiję wspinania się po linie lub sznurku przymocowanym do szybu wentylacyjnego pokoju Helen, dzięki czemu w nocy wąż może dotrzeć do jej łóżka.
Rozwiązanie:
* Lina: Holmes potwierdza swoją teorię, odkrywając w szybie wentylacyjnym luźną cegłę, która umożliwia dostęp do pomieszczenia. Znajduje także małą pętlę ze sznurka, prawdopodobnie używaną do opuszczania węża.
* Wąż: Podczas inscenizowanej rekonstrukcji wydarzeń nocy Holmes wykorzystuje swoją wiedzę o zachowaniu węża, aby przewidzieć jego ruchy i chronić Helenę przed atakiem.
Kluczowe elementy dedukcji Holmesa:
* Obserwacja: Holmes skrupulatnie obserwuje szczegóły pomieszczenia, w tym szyb wentylacyjny, luźną cegłę i sznur.
* Logiczne rozumowanie: Łączy te obserwacje z informacjami dostarczonymi przez Helen, używając logiki do ułożenia układanki.
* Wiedza naukowa: Holmes wykorzystuje swoją wiedzę o wężach i ich zachowaniu, aby zrozumieć, w jaki sposób doktor Roylott mógł użyć żmii jako broni.
W istocie dedukcja Holmesa z „Przygody nakrapianej bandy” ujawnia jego niezwykłą zdolność łączenia pozornie odmiennych wskazówek i dochodzenia do szokujących, ale logicznych wniosków.