1. Złożoność i wirtuozeria:
* Szybkie tempo i skomplikowane harmoni: BEBOP Muzyka zawierała szybkie temp i złożone zmiany akordów, co utrudnia przypadkowym słuchaczom śledzenie melodii i improwizacji.
* wysoce techniczne solówki: BEBOP Soloistów, takich jak Charlie Parker i Dizzy Gillespie, wykazali niesamowite umiejętności techniczne i sprawność improwizacji, często opierając się na zaawansowanych technikach, takich jak podwójne i złożone harmonie. Ten poziom wirtuozerii był wymagający zarówno dla słuchaczy, jak i muzyków.
2. Dysonans i abstrakcja:
* Odjazd od konwencji Era Swing: Bebop odszedł od tradycyjnej epoki huśtawki na melodię i duże aranżacje zespołu. Przyjął dysonans, politonalność i bardziej improwizacyjne podejście, wyobcując niektórych, którzy wolali bardziej dostępne melodie i przewidywalne struktury wcześniejszego jazzu.
* Streszczenie natury improwizacji: Improwizacja Bebop często koncentrowała się na abstrakcyjnych pomysłach muzycznych i złożonych harmoniach, a nie koncentrując się na tradycyjnej melodii lub opowiadaniu historii. Ta abstrakcyjna jakość sprawiła, że niektórzy trudno było połączyć się z muzyką na poziomie emocjonalnym.
3. Kontekst kulturowy i społeczny:
* powojenne rozczarowanie: Bezpobiegowe okres powojenne naznaczono poczuciem niepewności i rozczarowania. Złożoność i abstrakcja Bebopa były postrzegane przez niektórych jako odzwierciedlające ten nastrój społeczny, co dodatkowo przyczynia się do jego początkowego odrzucenia.
* Napięcia rasowe: Początki Bebopa były zakorzenione w czarnej społeczności, a jej wzrost zbiegał się z trwającymi napięciami rasowymi w Ameryce. To połączenie, w połączeniu z jego trudną naturą, doprowadziło do oskarżeń o elitarność i odrzucenie muzyki przez niektóre białe odbiorców.
4. Opór ze strony uznanych muzyków:
* zagrożenie dla ery huśtawki: Niektórzy muzycy z epoki huśtawki, jak Benny Goodman, postrzegali Bebop jako zagrożenie dla ich ustalonego stylu i popularności. Często odrzucali to jako zbyt skomplikowane i niedostępne.
* Trudność do gry: Nawet uznani muzycy jazzowi trudno było opanować wymagania techniczne i improwizacyjną wolność Bebop. Utrudniało im to przyjęcie nowego stylu, co dodatkowo przyczynia się do jego początkowego oporu.
Pomimo początkowego oporu, Bebop ostatecznie stał się kamieniem węgielnym współczesnego jazzu i wpłynął na niezliczone muzyków w różnych gatunkach. Jego wpływ na historię muzyki pozostaje niezaprzeczalny.